Απόλλων, Άρτεμις και Λητώ

Τα τρία αγαλματίδια από τη Δρήρο είναι εξαιρετικά σημαντικά από την άποψη της τεχνικής τους, καθώς είναι τα παλαιότερα στον ελληνικό χώρο, που κατασκευάσθηκαν με σφυρηλάτηση. Όλα είχαν ξύλινο εσωτερικό πυρήνα, επάνω στον οποίο ήταν καρφωμένα τα μεταλλικά ελάσματα, ενώ τα μάτια, που σήμερα παραμένουν κενά, ήταν από διαφορετικό υλικό. Η κεντρική μορφή, ενός γυμνού άνδρα με περίζωμα, ταυτίζεται με τον Απόλλωνα τοξότη. Οι δύο μικρότερες γυναικείες μορφές, με ψηλό πόλο στο κεφάλι, μακρύ διακοσμημένο ένδυμα και επίβλημα στους ώμους, ταυτίζονται με τη μητέρα του, Λητώ, και την αδελφή του, Αρτέμιδα. Τα αγαλματίδια στέκονταν πάνω σε βάση και πιθανότατα ήταν λατρευτικά, καθώς βρέθηκαν σε θρανίο μέσα στο ναό του Απόλλωνα. Σε σχέση με τα προγενέστερα χάλκινα αγαλμάτια των αρχών του 8ου αι. π.Χ. τα σφυρήλατα της Δρήρου είναι πιο στρογγυλά και ογκώδη, καθώς έχει ήδη ξεκινήσει να αναπτύσσεται στην τέχνη η αρχαϊκή ανθρώπινη μορφή με την απόδοση ανατομικών λεπτομερειών και το φυσικό ρεαλισμό

Ο Ταύρος

Ατρόμητος, απρόβλεπτος και Θηριώδης, με εντυπωσιακή δύναμη, ο Ταύρος δεν μπορούσε παρά να γίνει από την απώτερη αρχαιότητα σύμβολο εξουσίας αλλά και λατρείας, αποκτώντας ακόμη και θεϊκή υπόσταση.
Ο ταύρος συμβόλιζε πάντοτε-και εξακολουθεί να συμβολίζει-την αντοχή, τον δυναμισμό της μεγαλοπρεπούς ρώμης και τον έμφυτο δυναμισμό, την ανυπότακτη ανεξαρτησία και την ατέλειωτη γονιμοποιό ενέργεια.

Ο Ταύρος και η Κρήτη

Στην αρχαία Κρήτη ο ταύρος ήταν η ενσάρκωση, το σύμβολο ή το έμβλημα των θεών της δημιουργίας, οι οποίοι κατοικούσαν στον ουρανό ή σε ψηλές βουνοκορφές. Σε όλους τους πολιτισμούς οι θεοί, οι πατέρες των θεών, δημιουργοί του κόσμου και του ουρανού -τα μάτια των οποίων ήταν ο ήλιος και η σελήνη- εμφανίζονταν με μορφή ταύρου ή συνοδεύονταν από ταύρους. Μάλιστα, κάποιοι θεοί εικονίζονταν με κέρατα ταύρου -εικονογραφική παράδοση που διατηρήθηκε έως τη χριστιανική περίοδο. Οι θεοί που προστάτευαν τα αγροτικά ζώα όπως ο Άρης ή ο αντίστοιχος Mars των Ρωμαίων, φορούσαν περικεφαλαία με κέρατα ταύρου.

Αναμφίβολα ο ταύρος είναι ένας από τους πιο συνηθισμένους ζωικούς συμβολισμούς των γονιμοποιών δυνάμεων του Ουρανού και των θεοτήτων που τον κατοικούν. Οι τελευταίοι παρουσιάζονται, αρχικά, ως θεοί της ατμόσφαιρας, του κεραυνού, της βροχής-των φυσικών, δηλαδή, φαινομένων που ευθύνονται για τη γονιμότητα της γης.

Mε το πέρασμα του χρόνου, οι θεοί αυτοί έχασαν την αυτονομία τους ως προσωποποιήσεις του Ουρανού και απορροφήθηκαν από τη γονιμική λειτουργία της Μεγάλης Μητέρας, της Μάνας Γης. Τους βρίσκουμεαργότερα να είναι σύζυγοι της, ενσαρκώνοντας τον αρσενικό παράγοντα της φυσικής ευφορίας.

Σύμβολο των θεών αυτών είναι ο ταύρος, ο οποίος συνδυάζει την ουράνια με τη σεληνιακή επιφάνεια: σε αυτόν συναντάται τόσο το αρσενικό (επιβήτορας) όσο και το θηλυκό (τα κέρατα του ταύρου παραπέμπουν στην ημισέληνο) στοιχείο της γονιμότητας.


Ο ιερός κόσμος του ταύρου είναι ένας κόσμος μυθολογικός, μυστηριακός , που οδηγεί στις αρχές της ζωής αυτού του κόσμου και επεξηγεί εμμέσως τον ρόλο της φύσης στην διαμόρφωση της ανθρώπινης ζωής. Μέσα, λοιπόν, από το ορατό μέρος της ιστορίας αποκαλύπτεται η εικόνα του ταύρου και η ιδιαίτερη θέση που κατείχε στους μύθους, στις δοξασίες, στις λατρείες, αλλά και στον καθημερινό βίο των λαών αυτών, ιδίως του Κρητικού.

Το ζώο με την άγρια δύναμη που γοητεύει

Ο Ταύρος που από την Εποχή του Χαλκού ήδη, όταν ήταν σε ημιάγρια κατάσταση, αποτελούσε μέρος μιας δύσκολης όσο και προκλητικής δοκιμασίας για τους νέους, αφού το κυνήγι του μπορούσε να αποδείξει χωρίς αμφισβητήσεις τη σωματική υπεροχή τους. Για τους προϊστορικούς ανθρώπους από την Κρήτη ως τη χερσόνησο των Ιβήρων, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολίας, της Ετρουρίας και της Ρώμης, ο ταύρος συμβόλιζε τη δύναμη, τη γονιμότητα του κοπαδιού, της γης, αλλά και την ανθρώπινη ευγονία, ακόμη όμως και την αγριότητα που συχνά επιδεικνύει η φύση.

Αρχαίοι Ελληνικοί Μύθοι και Ταυρική Λατρεία

Πλήθος μύθων της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, συνέβαλαν στην καθιέρωση των διαφόρων λατρειών και δοξασιών του αρχαίου μεσογειακού κόσμου γύρω από τον ταύρο. Άλλοτε με τη θεϊκή του υπόσταση, ως μεταμόρφωση δηλαδή του Δία• άλλοτε ως αντικείμενο παράφορης ερωτικής επιθυμίας και άλογου πάθους, όπως συνέβη με την Πασιφάη που ερωτεύθηκε τον ταύρο του Μίνωα με καρπό του έρωτά τους τον Μινώταυρο• άλλοτε ως αντικείμενο ή σύμβολο λατρείας και άλλοτε ως μέσον επιβολής και διεκδίκησης εξουσίας, όπως συνέβη με τον Θησέα και τον Ηρακλή, ο ταύρος υπήρξε για τον ελλαδικό κόσμο ένα από τα ισχυρότερα σημεία αναφοράς.




Στην Κρήτη διαδραματίζεται ο έβδομος άθλος του Ηρακλή, με τον ήρωα να συλλαμβάνει ύστερα από σκληρή πάλη έναν άγριο ταύρο τον οποίο και μετέφερε στη συνέχεια στις Μυκήνες, ενώ και στον δέκατο άθλο του πρέπει να φθάσει στην άκρη του κόσμου, στη μακρινή Ιβηρία, για να φέρει τα βόδια του Γηρυόνη, αφού η αρπαγή ενός κοπαδιού ζώων ήταν πράξη λεβεντιάς και σωματικής υπεροχής. Και ο αγώνας του όμως με τον αθάνατο ποταμό Αχελώο, που είχε και τη μορφή ταύρου, προκειμένου να σώσει τη Δηιάνειρα, θα πρέπει να εκληφθεί ως μέρος της βασιλικής τελετουργίας του γάμου. Το κέρατο του ταύρου άλλωστε, που θεωρήθηκε βάση της γονιμότητας από τα αρχαιότατα χρόνια, προίκιζε τον υποψήφιο με το βασιλικό αξίωμα εφόσον κατόρθωνε να το αποκτήσει παλεύοντας με το ζώο.

Ο Ταύρος στην Μεσσόγειο

O ταύρος στρέφεται ξαφνικά εναντίον του στόχου του και ορμάει στα τυφλά. Τα κέρατα του μοιάζουν με κεραυνό. Η γη στο βήμα του αντηχεί σαν να έχει ξεσπάσει καταιγίδα στα βουνά. Τα κόκκινα μάτια του και το μουγκρητό του θυμίζουν τον συννεφιασμένο ουρανό πριν την μπόρα. Γιʼ αυτό ο ταύρος συνδέθηκε η ενσάρκωσε τους θεούς των βουνοκορφών. Οι άνθρωποι απηύθυναν ευχαριστίες στον ουρανό θυσιάζοντας προς τιμήν του το πιο ακριβό τους αγαθό: έναν ταύρο ή ένα βόδι. Με τη θυσία έλπιζαν πως απέτρεπαν τη δυσαρέσκεια του θεϊκού ταύρου, που μπορούσε να καταστρέψει ό,τι βρισκόταν στο πέρασμά του. Επίσης, το γονιμοποιό αυτό ζώο θυσιαζόταν, για να ποτίσει με το αίμα του τη γη. Μάλιστα όταν οι ταύροι πέθαιναν, θάβονταν σε χωράφια, για να δώσουν ζωή και να γονιμοποιήσουν τη γη.

Ταυροκαθάψια

Αγωνιστική γιορτή των αρχαίων Κρητών. Κατά την εορτή αυτή, νέοι αθλητές - ακροβάτες , αφού με διάφορα ερεθιστικά μέσα εξαγρίωναν έναν ταύρο, προσπαθούσαν με γυμνά χέρια, είτε να τον συλλάβουν και να τον ακινητοποιήσουν, είτε να πηδήσουν πάνω από τα κέρατά του και να προσγειωθούν πίσω του. Τα ταυροκαθάψια δεν είχαν ως σκοπό το φόνο του ταύρου, όπως οι ταυρομαχίες των μεταγενέστερων χρόνων , αλλά την επίδειξη ρώμης, τόλμης και αθλητικών προσόντων. Οι Κρήτες ακροβάτες της μινωικής εποχής απεδείκνυαν τη δεξιοτεχνία τους αντιμετωπίζοντας άοπλοι, το ατίθασο και άγριο αυτό ζώο σε μεγαλειώδεις τελετές των Μεγάλων Μινωϊκών πόλεων.

Ταυρομαχία σε Αρένα

Από την Live-Pedia.gr:

"Αγώνισμα μεταξύ ανθρώπων και ταύρων που διεξάγεται σε ιδιαίτερο χώρο (πλάθα ντε τόρος = πλατεία των ταύρων, στα ισπανικά) για την ψυχαγωγία του κοινού. Τις πρώτες ταυρομαχίες τις συναντάμε στην Αρχαία Ελλάδα. Τα στοιχεία που βρέθηκαν βεβαιώνουν ότι ήταν πολύ δημοφιλής. Στην Ελλάδα οι ταυρομαχίες είχαν σκοπό να δείξει ο αγωνιζόμενος το θάρρος του, την ψυχραιμία του, την ταχύτητα κίνησής του και τη σωματική του δύναμη. Σήμερα έχει ως στόχο το φόνο του ταύρου.

Οι ταυρομαχίες στην εποχή μας γίνονται μονάχα στην Ισπανία, Μεξικό και Πορτογαλία. Το αμφιθέατρο μπορεί να περιλάβει 14.000-16.000 θεατές. Στο μέσο της πλατείας των ταύρων υπάρχει κυκλική πλατεία που λέγεται αρένα. Αυτή έχει τρεις πόρτες. Από τη μια μπαίνουν οι ταυρομάχοι με τη συνοδεία τους. Αυτοί διακρίνονται σε ερασιτέχνες και επαγγελματίες. Επίσης οι επαγγελματίες διακρίνονται σ' αυτούς που αγωνίζονται πεζοί και σ' εκείνους που αγωνίζονται έφιπποι. Από τη δεύτερη πόρτα μπαίνουν οι ταύροι και από την τρίτη βγάζουν τους σκοτωμένους ταύρους.

Η ταυρομαχία διεξάγεται σε τρεις φάσεις. Στην πρώτη φάση οι βοηθοί ερεθίζουν τον ταύρο με τους κόκκινους μανδύες τους. Στη δεύτερη φάση ο ταυρομάχος καρφώνει στη ράχη του ταύρου ακόντια δύο μέτρων περίπου. Αυτά τρυπούν το δέρμα του ταύρου δύο εκατοστά. Έτσι ο ταύρος τραυματισμένος πια εξαγριώνεται περισσότερο, οπότε στην τρίτη αυτή φάση, τον σκοτώνει ο ταυρομάχος."


Τις περισσότερες φορές... γιατί καμιά φορά όπως και στα περισσότερα βίαια αθλήματα έχουμε και ατυχήματα όπως αυτό της φωτογραφίας.

Περάμπελλα

Ο συνοικισμός πήρε το όνομα του απο τα αμπέλια που υπήρχαν απο παλιά στην μικροσκοπική κοιλάδα που βρίσκεται δίπλα του.
Το μοναστήρι της Παναγίας με τον ομώνυμο Ναό βρίσκεται στο κέντρο του ερειπωμένο.
Δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

Χαμένο κλειδί

Το κλειδί μπορεί να χάθηκε μα αυτό δεν θα μας εμποδίσει να αιστανθούμε την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας.
Άχρηστη η κλειδαριά, άχρηστοι οι φράχτες, άχρηστα τα σύνορα. Υποχρέωσή μας να τα υπεβαίνουμε για να γινόμαστε καλύτεροι και να ανεβαίνουμε ψηλότερα.

Υπερβόσκηση

Η εικόνα της κατσίκας που ανέβηκε στην ελιά για να βοσκήσει δεν θα χαροποιήσει καθόλου τον ιδιοκτήτη του δέντρου!
Είναι άλλωστε θρυλικές οι διαμάχες κτηνοτρόφων και γεωργών.
Εμείς όμως απλά θα θαυμάσουμε την ικανότητα αυτού του μυρηκαστικού στην αναρίχηση.