Περονίδες (ετυμολογία ονόματος)

Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για την προέλευση του ονόματος Περονίδες: Πιθανόν να προέρχεται από την αρχαία λέξη περόνη, που μεταφορικά σημαίνει κάθε τι σουβλερό. Στο Μεραμπέλλο περόνα λέγεται και το αγκάθι, άρα οι περονίδες πιθανόν να περιγράφουν έναν αγκαθότοπο. Επίσης πιθανόν είναι το όνομα να προέρχεται από το Ενετικό βαπτιστικό Πέρος (Πέτρος) που συναντάται σε αρκετά συμβόλαια της εποχής και πιθανόν να ήταν ιδιοκτήτης της περιοχής (Περονίδες = τόπος του Πέρου). Αν όμως κάποιος μελετήσει τον τρόπο που ονοματοποιούνταν τα μετόχια θα παρατηρήσει πως τα περισσότερα ονόματα προσδιορίζουν εκτός από τους πρώτους οικιστές ότι περιγράφει καλύτερα το τοπίο: Αμυγδαλιάς = τόπος με αμυγδαλιές, Αμυγδαλόλακκος = το ίδιο, Φινοκαλιάς = τόπος με φινοκαλίδες (θάμνοι που χρησιμοποιούνται για κατασκευή σκουπών κλπ


Περονίδες σύμφωνα με την θεωρία που διατυπώνεται μόνο εδώ, είναι ο τόπος που βρίθει από μυτερές πέτρες. Πράγματι αν προσέξει κανείς τα πετρώματα των λόφων θα δει πως πρόκειται για πλακώδεις ασβεστόλιθους που η ορογένεση τους έχει φέρει σε όρθια θέση. Η διάβρωση δε από το νερό της βροχής τους έκανε να φαντάζουν πολύ απειλητικοί. Τέτοιες πέτρες μπορεί κάποιος να δει σήμερα μόνο έξω από τον οικισμό και μακριά από τις καλλιέργειες. Μέσα στα όρια του οικισμού οι βράχοι είναι χτυπημένοι και κομμένοι. Από την μια για να μην είναι τόσο απειλητικοί και από την άλλη για να αποτελέσουν δομικό στοιχείο για τα κτίσματα του χωριού.

Αρόλιθος

H Αρχαία Ελληνική λέξη "Αρδμός"(εκεί όπου ποτίζονται τα ζώα)ετυμολογεί το πρώτο συνθετικό της λέξης "Αρόλιθος".
Η σκαμένη δηλαδή στο βράχο οπή, όπου βρίσκουν νερό οικόσιτα ζώα, πουλιά και άνθρωποι στις Άνυδρες περιοχές, είναι χαρακτηριστικό σημείο Ζωής σε ένα ξερικό τοπίο.

Περονίδες - είσοδος μετοχιού

Το πέτρινο τραπέζι του Πρίνου

Όπως ήταν πριν...

και κατά τις εργασίες ανάπλασης...

Καψάλια

Καψάλια: έτσι λένε τους καμμένους θάμνους και τα μικρά δέντρα οι βοσκοί που καίνε κατ' εξακολούθηση τις περιοχές στις οποίες βόσκουν τα κοπάδια τους προσδοκώντας περισσότερα χόρτα μόλις αρχίσουν οι βροχές του χειμώνα.

ο Άνυδρος

Πίσω απο το αλώνι του παππού το βουνό Άνυδρος

Το παλιό αλώνι του παπα-Τζανή

Το μετόχι ονομάστηκε Περονίδες απο τόυς όρθιους βράχους που στέκουν σαν περόνες (μεγάλα αγκάθια) στα καλλιεργημένα χωράφια.
Οι παλιοί έσπαγαν αυτές τις πέτρες και τις χρησιμοποιούσαν για να χτίσουν τα σπίτια τους.
Στην φωτογραφία φαίνεται ο χώρος που βρισκόταν το αλώνι του Παπά-Τζανή που έχτισε δίπλα του ακριβώς, την εκκλησία του Αγίου Μάμα περίπου το 1600 μ.Χ.
Δεν διασώζονται οι πέτρες της περιμέτρου του, μια και ο χώρος οργώνοταν και σπερνόταν σιτάρι απο τους παππούδες μας, μα η ύπαρξή του αποδεικνύεται - πέρα απο τις προφορικές παραδόσεις απο τις πελεκημένες πέτρες της επιφάνειάς του.

Το αλώνι του παππού πίσω απο την εκκλησία του Αγίου Μάμα

Γιορτή της Άνοιξης στις Περονίδες

Σε ένα από τα πολλά Μετόχια του ξηρικού Μεραμπέλλου, τις Περονίδες, τελέστηκε την Πρώτη Κυριακή μετά το Πάσχα, μια όμορφη γιορτή. Γιόρτασε η εκκλησία του Αγίου Μάμα, προς τιμήν του Αγίου που από τα πρώτα Χριστιανικά χρόνια, τιμάται από τους πιστούς σαν ο Προστάτης των ζώων και της Φύσης. Στην εορτή του την Καινήν Κυριακήν, που φέτος ήταν στις 4 Μαΐου, έγινε ο Εγκαινιασμός της Άνοιξης, της πιο όμορφης και ελπιδοφόρας εποχής σε ένα πανέμορφο τόπο. Όσοι παραβρέθηκαν πέρασαν την μέρα εκείνη κοντά στην ανθισμένη Φύση.

Μερικά από τα παιδιά που παρακολούθησαν την Θεία Λειτουργία ακολούθησαν τον δάσκαλο Γιώργο Μαμάκη που σαν Υπεύθυνος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, δίδαξε στα παιδιά μέσω της βιωματικής μάθησης τις μυρωδιές της Άνοιξης.

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

(Απόσπασμα από την ομιλία του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού «εις την Καινήν Κυριακήν» στην γιορτή του Αγίου Μάμα την πρώτη Κυριακή μετά το Πάσχα την Άνοιξη του 383 μ.Χ.
Στην ομιλία του αυτή ο σοφός Πατέρας της Ορθοδοξίας παρουσιάζει τον Άγιο Μάμα σαν φορέα της Άνοιξης, της νέας εποχής που οι πιστοί καλούν να εγκαινιάσει, και να ανακαινίσει συμβολικά ένα νέο τρόπο ζωής που έχει μόλις ξεκινήσει.)

Ας γιορτάσουμε λοιπόν όλοι μαζί με ότι χρειάζεται και ταιριάζει σε αυτήν την εποχή. Γιατί όλα συντρέχουν γύρω μας για να είναι καλό το πανηγύρι του Αγίου Μάμα και όλη η φύση γιορτάζει μαζί με μας.
Παρατήρησε καλά όσα βλέπεις γύρω σου: η καλύτερη από όλες τις εποχές, η Άνοιξη, συνοδεύει θριαμβευτικά την καλύτερη από όλες τις ημέρες, την Κυριακή και της προσφέρει σαν δώρο ότι καλύτερο, ότι πιο όμορφο και ότι πιό ευάρεστο.
Τώρα ο ουρανός είναι λαμπρότερος. Τώρα ο ήλιος φαίνεται υψηλότερος και πιο χρυσαφένιος. Τώρα της σελήνης ο κύκλος διαγράφεται εμφανέστερα και το πλήθος των αστεριών διακρίνεται καθαρότερα. Τώρα που τα κύματα χτυπούνε και σπάνε στην ακρογιαλιά, απ’ τον ήλιο φεύγουν τα σύννεφα, απ’ την ατμόσφαιρα οι σφοδροί άνεμοι. Τώρα η γη χαίρεται τα φυτά, τα μάτια χαίρονται την βλάστηση.
Τώρα οι πηγές αναβλύζουν γάργαρο νερό. Τώρα τα ποτάμια ξεχύνονται με αφθονία, αφού λύθηκαν από τις παγωνιές του χειμώνα. Και το λιβάδι ευωδιάζει και τα φυτά ανθούν και το χορτάρι κουρεύεται από τα αρνάκια που χαρούμενα πηδούν στα καταπράσινα χωράφια.
Ήρθε η ώρα και το πλοίο ανοίγει τα πανιά του και βγαίνει από το λιμάνι με χαρούμενα ναυτικά επιφωνήματα που τα περισσότερα χαίρεται ο Θεός να τα ακούει. Και γύρω του αναπηδά το δελφίνι, που φυσώντας με πολλή ευχαρίστηση το νερό, το πετάει ψηλά και συνοδεύει τους ναύτες με κάθε ευθυμία.
Τώρα μόλις, ο γεωργός μπήγει στην γη το αλέτρι του κοιτώντας ψηλά στον ουρανό και επικαλούμενος Εκείνον που χορηγεί στις καρπούς. Οδηγεί το βόδι που έχει για όργωμα στο ζυγό και με αυτό σκίζει στην γη βαθύ και γλυκό αυλάκι και χαίρεται ελπίζοντας σε καλή σοδιά. Να και ο βοσκός και ο γελαδάρης. Ρυθμίζουν στις φλογέρες τους και παίζουν μ’ αυτές ποιμενικό σκοπό και τραγουδάνε καθισμένοι σε πέτρες κάτω από σκιερά δέντρα την Άνοιξη που μόλις ήρθε.
Τώρα ο κηπουρός περιποιείται τα φυτά του και ο κυνηγός φτιάχνει καλαμένιες ξοβέργες και κρυμμένος στους θάμνους παρατηρεί το πέταγμα των πουλιών. Και ο ψαράς ερευνά τον βυθό και καθαρίζει τα δίχτυα του καθισμένος σε πέτρα του γιαλού.
Τώρα η ακούραστη μέλισσα, ανοίγει τα φτερά της, αφήνει την κυψέλη της και πετώντας πάνω από ανθισμένα λιβάδια επιδεικνύει την σοφία της, γευόμενη όλα τα λουλούδια. Και μια άλλη μέλισσα οικοδομεί τις κερήθρες, φτιάχνοντας τις εξάγωνες και αντίθετες μεταξύ τους κυψελίδες, εναλλάσσοντας τις ευθείες με τις γωνίες, ένα θαυμαστό έργο υπέροχο και ασφαλές. Άλλη μέλισσα φυλάει το μέλι στις αποθήκες και έτσι το προσφέρει στον φίλο της τον μελισσοκόμο. Μέλι, καρπός γλυκός που δεν χρειάζεται καλλιέργεια. Κάνουν οι μέλισσες αυτό που εμείς, το μελίσσι του Χριστού, έπρεπε να κάνουμε, έχοντας σαν παράδειγμα αυτό το έργο της σοφίας και της φιλοπονίας.
Τώρα τα πουλιά χτίζουν φωλιές και το μεν ένα πάει και έρχεται, το άλλο κλωσάει, και τα άλλα πετούν τριγύρω, το δάσος έτσι αντηχεί απ’ το κελάηδημά τους και κατευχαριστεί τον άνθρωπο.
Τα πάντα υμνούν τον Θεό και τον δοξάζουν με φωνές μυστικές και ανεκλάλητες. Για όλα αυτά, μέσα από μένα τον άνθρωπο, ευαρεστείται ο Θεός. Και έτσι ο ύμνος όλων εκείνων γίνεται και ύμνος δικός μου. Απ’ όλα αυτά μαθαίνω και εγώ να υμνώ τον Θεό.
Τώρα ευχαριστιέται κάθε είδος ζώου και εμείς οι άνθρωποι απολαμβάνουμε την ομορφιά γύρω μας με όλες μας τις αισθήσεις.
Τώρα δε και το περήφανο και αγέρωχο άλογο, επειδή στεναχωρήθηκε όλο τον χειμώνα κλεισμένο στον στάβλο, σπάει τα δεσμά του και ορμά με μανία στην απέραντη πεδιάδα και στολίζεται κολυμπώντας στα ποτάμια.
Και για να συντομεύσω:
Τώρα ήρθε η Άνοιξη της φύσης, ή Άνοιξη η πνευματική, η Άνοιξη για την ψυχή, η Άνοιξη που δεν φαίνεται. Σ’ αυτήν την αόρατη Άνοιξη ας γίνουμε μέτοχοι, αφού όλοι, αλλάξουμε τρόπο ζωής. Έτσι καινούργιοι και ανανεωμένοι θα μεταβούμε στην καινούρια ουράνια ζωή που θα μας χαρίσει ο Κύριός μας ο Ιησούς Χριστός.

Γρηγορίου Ναζιανζηνού Έργα, P.G. τόμοι: XXXV – XXXVIII